Saturday, February 24, 2007

Εξομολογήσεις ...

Οι άνθρωποι είναι πολύ περίεργα όντα. Ή μάλλον πολύ αδύναμα. Όλοι έχουμε κάποια standarts, κάποιες ηθικές αξίες που λέμε πως δεν θα τις παραβούμε. Όμως οι "υποθετικές" καταστάσεις στις οποίες υποβάλουμε τους εαυτούς μας για να καταλήξουμε σε αυτές τις αρχές δεν έχουν καμμία ή ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα. Κανείς δεν ξέρει που μπορεί να φτάσει αν δεν δοκιμαστεί, αν δεν του σκάσει η κακιά στιγμή που λένε.

Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμε κρίνοντας ένα διαθέσιμο πειραματόζωο - εμένα. Το καλοκαίρι (όταν έπεσαν οι δημοσιεύσεις σε αυτό το ημερολόγιο) βρήκα μια δουλειά. Ήμουν receptionist σε ένα ξενοδοχείο στον Άλιμο και ναί ήταν ζευγαράδικό. Το αφεντικό απο την αρχή με αντιπάθησε. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί αλλά πάντοτε είχα την αίσθηση οτι με έβλεπε με μισό μάτι. Ρωτούσα τις συναδέλφους μου που ήταν παλαιότερες εαν έκανα καλά την δουλειά μου, μήπως όντως τον ζημίωνα οπότε δικαιολογημένα με αντιπαθούσε αλλά με διαβεβαίωναν οτι δεν ήταν έτσι. Τις ρωτούσα επίσης εαν το αφεντικό πάντα είναι τόσο εριστικό και γενικότερα αντιπαθητικό (pain in the neck είναι η σωστή αγγλική έκφραση) ή εαν ήταν έτσι μόνο μαζί μου και άλλαζαν το θέμα.

Έμεινα εκεί τέσσερις μήνες, όσο δηλαδή να βρει και να εκπαιδεύσει μια αντικαταστάτριά μου. Μετά με έδιωξε. Και δεν έφτανε μόνο αυτό. Ο μισθός που μου επισήμανε ως "τα νόμιμα" ήταν κατα 110 ευρώ χαμηλότερος απο τα κανονικά, επιπλέον είχα υπογράψει χαρτί της παραίτησής μου και ένα ακόμα που έλεγε οτι είχα αποζημιωθεί πλήρως και δεν είχα άλλες απαιτήσεις απο την εταιρεία. Ήξερα τι υπέγραφα (δεν ήξερα για τον μισθό) αλλά εαν δεν το έκανα δεν θα με προσλάμβανε ποτέ.

Το θέμα είναι αλλού. Όταν βρέθηκα χωρίς δουλειά Χριστουγεννιάτικα και κατάλαβα πόσο πολύ με είχε εκμεταλλευτεί και χρησιμοποιήσει, το παλιοτόμαρο, άρχισα να κάνω περίεργες και επικύνδυνες σκέψεις. Σκέψεις που δεν θα φανταζόμουν ποτέ οτι ήμουν ικανή να κάνω. Ας πούμε ευχόμουν συχνά να 1) του επιτεθούν ληστές και να τον κάνουν μαύρο στο ξύλο, 2) βρω το αυτοκίνητό του και να το κάνω χάλια με τα κλειδιά μου, 3) τον πιάσει η εφορία και του το κλείσει το μαγαζί (κόβαμε περίπου το 1/3 απο τις αποδείξεις που έπρεπε κανονικά να κόβουμε) και γενικά άλλα πολύ πιο τρομερά και τρομακτικά πράγματα. Μέχρι που έβλεπα στο ύπνο μου οτι τον σκότωνα - και μ'άρεσε.

Ξέρω οτι για τους περισσότερους αυτά θα φαίνονται αστεία ή φυσιολογικά, αλλά δεν είναι για μένα. Δεν μου έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Πάντοτε πίστευα πως δεν ήμουν άνθρωπος της εκδίκησης. Νόμιζα οτι θα μπορούσα να το προσπεράσω πιο εύκολα. Νόμιζα οτι οι "καλοί άνθρωποι", και σ'αυτή την κατηγορία έβαζα και τον εαυτό μου, δεν αντιμετωπίζουν τους άλλους με τέτοιο τρόπο ακόμα και όταν τους χρειάζεται. Όμως έκανα λάθος. Εαν έφτασα σε αυτό το σημείο για κάτι τόσο απλό όπως 300 - 400 ευρώ και μια απόλυση τι θα είχα κάνει εαν κάποιος με είχε βλάψει πραγματικά? Η όλη εμπειρία με δίδαξε κάτι για τον εαυτό, αλλά ειλικρινά ήταν ένα μάθημα που θα προτιμούσα να μην είχα πάρει.

Friday, February 23, 2007

5 + 1 Πράγματα που δεν ξέρετε για μένα

Κανονικά υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες πράγματα που δεν ξέρετε και δεν θα σας ενδιέφερε να μάθετε για μένα αλλά μιας που με προσκάλεσε η φίλη μου η Γκρινιάρα (ξέρω και το κανονικό της όνομα αλλά δεν σας το λέω) θα γράψω κι εγώ κάτι.

1) Δεν ξεκίνησα το κάπνισμα γιατί είμαι τσιγγούνα. Το θεωρώ πέταμα χρημάτων και ειλικρινα δεν μπορώ να καταλάβω τους καπνιστές που ενώ δεν έχουν να φάνε (που λέει ο λόγος) τρέχουν σαν παλαβοί να αγοράσουν τσιγάρα.

2) Δεν μου αρέσει το ανθρακικό. Με ενοχλέι στην γλώσσα. Είμαι 28 χρονών και δεν έχω πιεί ποτέ μου coka cola ή άλλα παρόμοια σκευάσματα. Προσπάθησα αλλά ποτέ δεν μπορούσα να κατεβάσω πάνω απο 1 - 2 γουλιές.

3) Στο σχολείο ήμουν ο χαρακτηριστικός τύπος σπασίκλα (χωρίς παρέες, που δεν έβγαινε πολύ και φόραγα και γυαλιά) αλλά χωρίς τους βαθμούς. Το πλήρες δράμα δηλαδή ...

4) Συχαίνομαι τα τηλεφωνήματα. Μόνο που σκέφτομαι οτι θα σηκώσω το τηλέφωνο για να καλέσω οποιονδήποτε (απο πιθανό εργοδότη για συνέντευξη μέχρι φίλους και γνωστούς για να κανονίσουμε έξοδο) με πιάνει ένας ανεξήγητος πανικός. Δεν ξέρω γιατί. Βλέπω την συσκευή και ενώ ξέρω πως πρέπει οπωσδήποτε να καλέσω στο μυαλό μου ξεπετάγονται χιλιάδες λόγοι για να μην το κάνω (και τις πιο πολλές φορές δεν το κάνω).

5) Στο σινεμά πηγαίνω συνήθως μόνη μου. Για έναν ανεξήγητο λόγο πολλόι λίγοι γνωστοί μου θέλουν να έρθουν στο κινηματογράφο μαζί μου. Δεν είναι οτι μιλάω πολύ (δεν μιλάω καθόλου). Μάλλον η θεματολογία φταίει. Μου αρέσουν οι περιπέτειες, οι ταινίες τρόμου και τα ιστορικά films και σε όλες τις γνωστές μου αρέσουν κάτι σαχλοκωμωδίες και κάτι κοινωνικά και άλλα βαρετά, οπότε πολύ νωρίς το πήρα απόφαση και πηγαίνω στο σινεμά χωρίς παρέα. Πρέπει να είμαι το μόνο άτομα σε όλη την επικράτεια που το κάνει αυτό, στο ταμείο όλοι ζητάνε απο 2 εισητήρια και πάνω.

5 + 1) Η διατροφή μου δεν είναι καθόλου μα καθόλου ισοροπημένη. Είμαι αποκλειστικά και μόνο κρεατοφάγος. Λαχανικά και φρούτα απλά δεν μπαίνουν στο στόμα μου. Το ξέρω πως δεν είναι σωστό. Το ξέρω πως χάνω ένα σωρό βιταμίνες. Το ξέρω πως θα έχω πρόβλημα αργότερα και πολλά άλλα, δεν μπορώ όμως να αλλάξω διατροφικές συνήθειες.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...