Επιτέλους! Τα μεγάλα πνευματα συναντώνται. Οι αναρτήσεις της Σοφίας ήταν για μένα η εμπνευση μου για να ερθώ στο Λονδίνο. Οταν όποιον είχα ρωτήσει μου έκανε την τρίχα, τριχιά η Σοφία με χιούμορ και καλή διάθεση, μου έλυνε τις απορίες. Μέχρι και το spareroom.com απο την Σοφία το έμαθα. Οταν σταμάτησε να γράφει πολύ στεναχωρήθηκα. Η πλάκα είναι οτι όταν μετακόμησα γυρνούσα στις ίδιες γειτονιές (Camden) που περιέγραφε και σκεφτόμουνα: ΄Τώρα θα την δώ σε καμμία γωνία. Εγώ θα την γνωρίσω απο τις φωτό που έχει αναρτήσει και θα την κοιτάζω έντονα (έχω πάει το resting bitch face σε άλλο επίπεδο) και θα τρομάξει και θα καλέσει την αστυνομία'
Το ιστολόγιο στην Ελλάδα γνώρισε μεγάλη ακμή το 2006 λίγο πριν μας πάρει μπάλα το facebook. Θυμάμαι ακόμα τον aggregator του Παναγιώτη Βρυώνη. Χαμος γινότανε με το ποιός είναι πρώτος και δεύτερος (όποιος το έζησε ξέρει τι λέω). Εφτιαξα και εγώ αλλα δεν γνώρισα μεγάλες δόξες. Το διατηρώ ακόμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αλλά τώρα έχει κυρίως βίντεο και αναρτήσεις απο τουιτερ - που είναι η μεγάλη μου αγάπη τώρα τελευταία. Παρεπιπτόντως, το Feta Report έχει ξεχωριστή θέση στο μπλογκ μου.
Τώρα πότε ήταν ελληνική κοινότητα μονιασμένη και μετά αρχίσανε να κουτσομπολευονται και να μαχαιρώνονται πισώπλατα κτλ εγώ δεν θυμάμαι. Συνήθως όπου μαζευονται πάνω απο 50 Ελληνες για πάνω απο ένα μήνα, ξυπνάει μέσα μας ο Ευριπήδης, ο Σοφοκλής και ο Αριστοφάνης μαζί και αρχίζει το πανηγύρι.
Το blog το χρησιμοποιώ σήμερα για να γράφω κείμενα/σχόλια σεντόνια. Ή τίποτα κριτικές απο βιβλία και ταινίες. Αν με διαβάσεις θεία Σοφία: Σου λείπει το blogging λόγω εγκυμοσύνης? Bουρ στον πατσά και γράψε κι άλλα. Προτείνω νέο blog με τίτλο Baby Steps.
Καλως μας ήρθες. Ο Mikeius είναι κλασσικά στον μήνα το μέλιτος όπου όλα τα βρίσκει ωραία και καταπληκτικά. Εμένα αυτή η κατάσταση κράτησε 2 χρόνια. Μετά άρχισα να βαριέμαι λίγο. Γενικά αυτό που έχω να πω είναι οτι στο Λονδίνο είναι ευκολο να κάνεις 'τα πρώτα βήματα' αλλά δύσκολο να περάσεις στο δευτερο στάδιο ας το πούμε. Δηλαδή αν θέλεις κάτι παραπάνω απο αυτό που βρήκες στην αρχή, θα ζοριστείς κάπως. Επίσεις το Λονδίνο είναι η χώρα των πλουσίων και με μια δουλειά σε hospitality για παράδειγμα, οι επιλογές σου θα μειωθούν δραματικά.
Σε αλλά θέματα, τώρα που ζει εδώ σου προτείνω να κάνειςεκδρομές στα περίχωρα και να ανακαλύψεις την Αγγλία. Προτείνω (1) Bath, (2) Oxford, (3) Brighton, (4) Southend, (5) Cambridge όχι με αυτή την σειρά απαραιτήτως.
UPDATE: Είδα οτι ο Μikeius έχει θεματάκια με τους αυτόματους πωλητές το 2014 - Mikeius vs. Self Service. Να δω τh γνώμη του τώρα που στην Αγγλία σχεδόν παντού απο βιβλιοπωλεία, σουπερ μάρκετ μέχρι τράπεζες και αυτόματα εκδοτήρια εισητήρια το self service είναι ΠΑΝΤΟΥ.
Μπορώ να μιλήσω για την προσωπική μου εμπειρία όσων αφορά το property crowdfunding. Παρόλες τις φανφάρες και τα μεγάλα λόγια ουσιαστικά δεν αγοράζεις ένα σπίτι ή έστω ένα μέρος ενός σπιτιού όπως ας πούμε στο shared ownership. Αυτό που "άγοράζεις" είναι μετοχές μιας εταιρείας που διαχειρίζεται τα ακίνητα και που τα έσοδά της προκύπτουν απο τα ενοίκια πωλήσεις κτλ ακινήτων. Οπότε και τα δικά σου κέρδη προέρχονται απο τα ενοίκια. Είναι σαν να λέμε οτι έχεις έσοδα απο την παραγωγή ζαρζαβατικών επειδή έχεις μετοχές του Σκλαβενίτη ένα πράγμα. Εαν επιθυμείς να αποχωρήσεις και να πάρεις τα χρήματά σου πίσω, δεν μπλέκεσαι με αλυσίδες και άλλα τέτοια σαδομαζωχιστικά, απλά πουλάς τις μετοχές σου που μπορεί να έχουν πάρει αξία, οπότε κερδίζεις ή μπορεί να έχουν πέσει, οπότε χάνεις.
Επειδή το property market είναι πιο σταθερό απο το Χρηματιστήριο, ώς επένδυση είναι πιο λίγο πιο σίγουρη. Επίσης έχει καλύτερη απόδοση απο το μέσο cash ISA. Επιπλέον υπάρχει και το απίστευτο δέλεαρ του 'get your feet on the property ladder' με 500 λύρες μόνο! Που δεν είναι τελείως λάθος αλλά δεν είναι και σωστό.
Το site https://bricklane.com/ δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις και ISA account που στην ουσία είναι stock and bonds ISA οπότε τα έσοδά σου είναι αφορολόγητα (καλά όποιος δεν ζει Αγγλία νομίζει οτι έπαθα παράκρουση).
Δεν είναι άσκημο ώς ιδέα, ειδικά για άτομα που θέλουν λίγο καλύτερη απόδοση για τα χρήματά τους απο ότι δίνουν οι τράπεζες αλλά σπιτονοικοκύρης δεν γίνεσαι με 500 λύρες μόνο.
Νομίζω οτι cricket είναι ο γρύλος/τριζόνι και η ακρίδα είναι grasshopper
Στο ερώτημα γιατί οι Έλληνες μερικές φορές δεν κάνουν παρέα με άλλους Έλληνες η απάντηση είναι σχετικά απλή. Μερικοί συμπατριώτες μας δεν ήρθαν στην Αγγλία επειδή δεν τους άρεσε ο καιρός. Επιπλέον τα προς το ζην λίγο πολύ θα μπορούσαν να τα βρούν οπότε ήρθαν εδώ για να γλυτώσουν απο τους άλλους Έλληνες.
Ο μήνας του μέλιτος κράτησε για μένα περίπου δυο χρόνια. Ήταν μια απο τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ενήλικης ζωής μου. Κατάλαβα τι σημαίνει η έκφραση fall in love with a place. Δεν μου έλειπε η Ελλάδα γιατί είχα πολλά καινούρια πράγματα να κάνω. Δεν αιστάνθηκα την ανάγκη να ψαξω άλλους Έλληνες. Και ενω γνώρισα πολλούς ντόπιους, ο καθένας είχε το δικό του είδος αγγλοσύνης (νέα λέξη δικής μου κατασκευής, την κατοχυρώνω) οπότε δεν μπορούσα να 'μιμηθώ' και να 'αφομοιωθώ' όπως λέτε. Μάλλον και εγώ για κοσμοπόλιταν με βλέπω (να μην παρεξηγηθούν οι ρετσίνες, παρακαλω).
Έλληνες και lobying
Η φαγομάρα είναι ένα απο τα χαρακτηριστικά κομμάτια της ελληνικής κουλτούρας απο πάντα (δες πόλεις - κράτη). Γενικά οι Έλληνες είναι πολύ 'οικογενειακοί'. Κοιτάνε μόνο τον εαυτό του και την άμεση οικογένεια τους (συγγενεις πρωτου βαθμού) για τους άλλους τίποτα.
Γενικά όλοι να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα είμαστε. Πέραν τούτου όμως δεν νομίζω οτι οι 'χάρες' και τα 'ρουσφέτια' που επίσης είναι μέρος την ελληνικής ψυχοσύνθεσης, είναι καλά. Πολλοί Έλληνες είναι σωστοί επαγγελματίες και άνθρωποι και χαραμίζονται στην Ελλάδα αλλά και πολλοί δεν είναι. Το στερεότυπα για τους Έλληνες, οτι είναι τεμπάληδες και φωνακλάδες και κοιτάνε να κλέψουν το κράτος/κοινότητά τους έχουνε και ψύγματα αλήθειας. Οπότε κρίνουμε κατα περίπτωση και αυτόδεν ευνοεί το lobying.
Αβοκάντοgate
Προσωπικά πάντοτε θεωρούσα τον εαυτό μου περισσότερο μύρμηγκα παρά τζίτζικα. Ο όρος 'πολυτέλεια' είναι υπερεκτιμημένος νομίζω. Οι παλαιότεροι ζούσαν σε μια εποχή που όλα κινούνταν πιο αργά και σταθερά. Ένα σούπερ - ουαου κινητό δεν είναι και τόσο ακριβό όσο φαίνεται. Το αβοκάντο στην εποχή του 60 το έτρωγε μόνο η βασίλισσα αλλά τώρα το αγοράζεις στo market της γειτονιάς σου (sainsbury avocado £0.95 το κομμάτι). Γενικά μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80 πιστευω οτι ο κόσμος 'χτιζότανε' συνέχεια. Ακόμα και στην Ελλάδα η ανεργία ας πούμε, όταν ο πατέρας μου ήταν την ηληκία μου (γεννήθηκε το '45), ήταν χαμηλή και υπήρχε μια αισιοδοξία στον αέρα. Ήταν η εποχή που γίναμε μεγάλες περιουσίες (δες Έλληνες εφοπλιστές και τον δικό σου τον Steve Jobbs απο τα Lidl). Υπήρχε η αντίληψη ότι αν δουλέψεις σκληρά θα ανταμειφθείς και ανάλογα και επομένως αν δουλέψεις 'πολύ σκληρα΄ θα γίνεις πολύ πλούσιος πράγμα που φυσικά δεν ισχύει. Οι μεγάλες επενδύσεις Πχ ένα σπίτι, είναι απλησίαστες για τους περισσότερους νέους.
Πάντοτε υπήρχαν άνθρωποι που δούλευαν σαν τα σκυλιά και η μόνη πολυτέλεια που τους επιτρέπεται είναι ένα αβοκάντο. Υπάρχει κινητικότητα ανάμεσα στις οικονομικές/κοινωνικές ταξείς αλλά είναι πολύ μικρή, ειδικά στην Αγγλία. Στον κύκλο μου η οικονομική κατάσταση των ατόμων που γνωρίζω είναι πάνω - κάτω η ίδια με αυτή των δικών τους. Όσο πιο ευποροι ήταν οι γονείς, τόσο πιο ευποροι είναι και οι απόγονοί τους.
Τα social media δίνουν την δυνατότητα σε αυτούς που τα χειρίζονται (κυρίως στις νεότερες γενιές - οι άνω των 45 δύσκολα τα συνηθίζουν) να δημιουργήσουν μια άλλη περσόνα πιο πλούσια και πετυχημένη απο οτι είναι στην πραγματικότητα. Επίσης είναι και λίγο πιο δημοκρατικά. Μπορεί να είσαι απο ευπορη οικογένεια με γαλλικά και πιάνο και ο άλλος να μένει σε council home αλλά έχει 80000 followers στο twitter και εσύ 500, αντιπαθητικέ.
Οπότε όπως λένε και οι Έλληνες "Η φτώχια θέλει καλοπέραση".
1) Περισσότερα βιβλία αλλά λιγότερη ανάλυση στο καθένα (αντι για 2 μισάωρα και βάλε το καθένα 15 - 20 λεπτά)
2) Ταινίες (κατα προτίμηση στο Netflix που έχουμε συνδρομή για άμεσο gratification)
3) Σειρές (το παραπάνω ισχύει και εδώ)
4) Προτάσεις για ταξίδια εσωτερικού (πχ Bath, Oxford, Edinburgh etc). Τι να δούμε τι μας άρεσε κτλ
5) Kαλά στέκια στο Λονδίνο για φαγητό, περίπατο, μουσείο, ψώνια κτλ
6) Συνεργασίες ενδεχωμένος με άτομα άλλης ηλικίας και επαγγελματικής κατεύθυνσης. Έχουμε μάθει πολλά για programmers αλλά τι γίνεται απο δασκάλους, γιατρούς ή ελευθερους επαγγελματίες? Τι παίζει αν δεν είσαι στην πληροφορική?
7) Τρόπους να κάνεις οικονομία. Το Λονδίνο είναι ακριβό και αν υπάρχουν tips για πιο φτηνά ψώνια (έστω και super - market) που δεν έχουμε υπόψη, θέλουμε να ξέρουμε
8) Λιγότερες ντροπές. Τόσοι και τόσοι blogger υπάρχουν που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δείξουν τη φάτσα τους στο γυαλί. Καλά τα podcast αλλά να έχουμε και ένα πρόσωπο σε σύνδεση με τη φωνή για σημέιο αναφοράς. Μπορεί να είμαστε γείτονες και να συναντίομαστε κάθε μέρα και να μην το ξέρουμε
Εγώ πριν απο λίγο καιρό
Επίσης δείτε και αυτό (κλικ στη εικόνα για να διαβάζετε καλύτερα)
Δεν μπορώ να αναφέρομαι στους Ελληνες γενικότερα αλλά μπορώ να μιλήσω για την προσωπική μου εμπειρία. Ένας απο τους λόγους που έφυγα απο την Ελλάδα ήταν ο τρόπος που μου φέρθηκαν οι εκάστοτε εργοδότες. Βέβαια ο κάθε επαγγελματικός χωρος διαφέρει και ο εποχιακός τουρισμός μπορεί να είναι τελείως διαφορετικό απο τον δικό σας. Το θέμα είναι οτι οι γυναίκες με πτυχίο, χωρίς προυπηρεσία μεταξύ 24 - 30 (όπως ήμουνα εγώ όταν βγήκα στην αγορά εργασίας) πάντοτε αντιμετώπιζαν τεράστια προβλήματα και η ανεργία χτυπούσε 24% - 25% ακόμα και στις 'καλές εποχές'. Όπου υπάρχει περισσότερη προσφορά απο ζήτηση σε θέσεις εργασίας, οι εργοδότες έχουν το πάνω χέρι και κάνουν οτι τους καπνίσει.
Στον εποχιακό τουρισμό υπάρχουν πολλοί ερασιτέχνες. Δηλαδή άνθρωποι που είχαν ένα χωράφι που ήταν άχρηστο μεχρι τη δεκαετία του 70 - 80 και ξέφνικά στα 90's έγινε θησαυρός. Ετσι χωρίς κατάρτηση και γενικότερη παιδεία έγιναν 'αφεντικά'. Και νομίζουν οτι η σωστή επαγγελματική σχέση είναι αυτή του αγά - ραγιά. Σε συνδυασμό με το γεγονός οτι το ελληνικό κράτος έχει νόμους που γενικά δεν εφαρμόζονται ε, γίνεται τις αποκαλύψεως.
Μου έχουν φάει ΙΚΑ, με έχουν βρίσει χωρίς να φταίω, μου έχουν φαει μισθούς και σε γενικές γραμμές γραμμές το workplace bullying πάει σύνεφο. Και δεν είμαι η μόνη.
Τώρα σε άλλους χώρους μπορεί να ισχύουν άλλα. Ο ελληνικός χώρος δεν είναι υγιείς. Όποιος θέλει να κάνει πράγματα πρέπει να φυγει στο εξωτερικό. Η ελληνική αγορά είναι απίστευτα συντηρητική.
Το επεισόδιο που αναφέρονται οι απο πάνω είναι αυτό:
