Differences of opinion by Wendy Cope

He tells her

He tells her that the earth is flat -
He knows the facts and that is that.
In altercations fierce and long
She tries her best to prove him wrong.
But he has learned to argue well.
He calls her arguments unsound
And often asks her not to yell
She cannot win. He stands his ground

The planet goes on being round.

‘Twas The Night Before Christmas And All Through… London

‘Twas the night before Christmas and all through London,
Every Christmas tree sparkly, every fairy-light on.
The pubs were filled up with people galore,
Hipsters, and bankers and ravers and more.

Oxford Street buzzing with last minute shoppers,
And foodies in Firth Street eating dosas at Hoppers.
Everyone gets an Uber to make sure they’re not late,
Making uncomfortable small talk with ‘been busy tonight, mate?’

London’s good tempers can be felt all around,
With no exclamations of ‘this pint cost five pounds?!’
Londoners look for a warm pub to go,
But of course there’s no luck for seat in Soho-ho-ho.

Time passes by in full party mode,
But no one wants to start Christmas on Tottenham Court Road!
So Londoners rush home to their ladies or fellas,
Getting back before midnight like drunk Cinderellas.

Londoners crawl into bed, ignoring the room spin,
To wake with no hangover would be an absolute win!
They start dreaming of turkey and roast potatoes,
Battered brussels sprouts? They’ll take one of those!

The last drinks bell rings and the night disappears,
Drunks roll to the street with laughter and cheers.
But lucky for you the tube is in sight,
Merry Christmas to all, and to all a good night!

Aylan της Χρυσούλας Λουλοπούλου

'Αφού, πουλάκι μου μικρό, δεν πρόλαβες να παίξεις
σε ακρογιάλια αλμυρά δεν πρόκαμες να τρέξεις,

πώς ξάπλωσες να κοιμηθείς, μελαχρινό παιδάκι,
σε στρώμα υγρό, χωμάτινο, του κόσμου σκουπιδάκι;…

Ποιο χέρι-βάζο σ'άφησε,μικρό μου λουλουδάκι
και στ 'ουρανού την πλατωσιά έγινες γιασεμάκι;

Ποιος σ'έσπρωξε και μούσκεψες, μικρό μου προσφυγάκι
και ταπεινά βολεύτηκες πλάι στο κοχυλάκι;

Εμένα δε με σκέφτηκες;Απ'τη βολή με βγάζεις.
Να καμωθώ πως νοιάζομαι, τώρα με αναγκάζεις.

Δυο δάκρυα κυλήσανε, μα όχι παραπάνω.
Έχω προβλήματα κι εγώ, τρέχω και δεν τα φτάνω.

Θα πάω στη ντουλάπα μου, να δω τι περισσεύει,
να στείλω για βοήθεια κι ελπίζω να βολεύει.

Απόψε δεν θα κοιμηθώ, φοβάμαι στα όνειρά μου
μην εύρεις πόρτα ανοιχτή και σπάσεις την καρδιά μου.

Καλύτερα να ξαγρυπνώ στην τύχη την καλή μου.
Τρέμω εκείνη τη φωνή πως είσαι εσύ παιδί μου..."

Dust if you must by Anonymous

Dust if you must, but wouldn't it be better
To paint a picture or write a letter,
Bake a cake or plant a seed,
Ponder the difference between want and need?

Dust if you must, but there's not much time,
With rivers to swim and mountains to climb,
Music to hear and books to read,
Friends to cherish and life to lead.

Dust if you must, but the world's out there,
With the sun in your eyes, the wind in your hair,
A flutter of snow, a shower of rain.
This day will not come around again

Dust if you must, but bear in mind,
Ol age will come and it's not kind.
And when you go - and go you must -
You, yourself, will make more dust

Να' χα τη δύναμη - If I had the strength

Χωρίς το σύννεφο βροχή δεν κατεβαίνει
ούτε το δάκρυ χωρίς καημό
χωρίς τον άνεμο τα δέντρα δε λυγάνε
δε σταματάν οι πίκρες δίχως γυρισμό

Αχ να μπορούσα τα λιμάνια να τα κλείσω
να σταματήσω τα τρένα στο σταθμό
να 'χα τη δύναμη τα βράχια να κυλήσω
να μην αφήσω δρόμο για το χωρισμό

Γιατί κοιτάς τα μάτια μου τα βουρκωμένα
που παν στα ξένα σ' ωκεανό
γιατί κοιτάς τα χέρια μου τα λαβωμένα
που παν στα ξένα κι έχουν σφίξει κεραυνό

Αχ να μπορούσα τα λιμάνια να τα κλείσω
να σταματήσω τα τρένα στο σταθμό
να 'χα τη δύναμη τα βράχια να κυλήσω
να μην αφήσω δρόμο για το χωρισμό

There's no rain without a cloud
Or a tear without a pain
The trees don't bend without wind
The bitterness doesn't stop without a return

Oh, if I could only close the ports
Stop the trains at the stations
If only I had the strength to roll the rocks
to leave no road for a break up

Why are you looking at my teary eyes
that are going to foreign lands, to an ocean
Why are you looking at my injured hands
that are going to foreign lands and have held a lightning

Oh, if I could only close the ports
Stop the trains at the stations
If only I had the strength to roll the rocks
to leave no road for a break up

Βρέχει στη φτωχογειτονιά - Rain is falling on the slum

My small and sunless alleys
and my low-ceilinged homes
Rain is falling on the slum
Rain is falling on the heart

Liar world, unfair,
you set alight my grief,
you are too small, you have no room
for my tormented sigh

My woes are countless
there are no more in the whole world
My days are passing by heavily
like the drops of rain



Μικρά κι ανήλιαγα στενά
και σπίτια χαμηλά μου
βρέχει στη φτωχογειτονιά
βρέχει και στην καρδιά μου

Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου

Οι συμφορές αμέτρητες
δεν έχει ο κόσμος άλλες
φεύγουν οι μέρες μου βαριά
σαν της βροχής τις στάλες

Επι Ασπαλάθων - Over Aspalathus Bushes

Sounion looked beautiful
that day of Annunciation,
in spring once again.
A few green leaves
around the rusty stones
colour red and the aspalathus bushes
ready,showing their long needles
and their yellow flowers.
Not far away the ancient columns,
threads of an harp
echoing still.

Tranquillity.
-What may reminded me
of that man Ardieus?
A word of Plato I suppose
lost in my brain's ditches.
The name of the yellow bush
did not change all this time.
In the night I found the excerpt:
"They tied him in hands and feet", he says,
threw him down and skinned him,
drew him farther and tore him apart,
over the aspalathus thorns,
grabbed him and left him as a rag
down in Tartarus."

And so, in the nether world, paid his sins
Ardieus from Pamfylia, the sordid tyrant.


Επί Ασπαλάθων

Ήταν ωραίο το Σούνιο
τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού,
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα
γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα
τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες,
χορδές μιας άρπας
που αντηχούν ακόμη…

Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε
τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ,
χαμένη στου μυαλού τ’ αυλάκια.
Τ’ όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
“τον έδεσαν χειροπόδαρα” μας λέει
“τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι”.

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος, ο πανάθλιος Τύραννος.

Thermopylae by Kavafis

Words of grievance by Giorgos Ntalaras

Lyrics: Manos Eleutheriou
Music: Giannis Markopoulos
First version: Giorgos Ntalaras

At the desks of need
and in the school of poverty
we got to know society
and that ancient pain.

Words of grievance
[that's what] our songs have,
because we live injustice
[even] in our cradle.

Our walk in the world
was ten meters of ground
as much as it takes for a house
and the wall of a yard

Words of grievance,
[that's what] our songs have,
because we live injustic
[even] in our cradle.



Παραπονεμένα λόγια

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Στης ανάγκης τα θρανία
και στης φτώχειας το σχολειό
μάθαμε την κοινωνία
και τον πόνο τον παλιό

Παραπονεμένα λόγια
έχουν τα τραγούδια μας
γιατί τ’ άδικο το ζούμε
μέσα από την κούνια μας

Το σεργιάνι μας στον κόσμο
ήταν δέκα μέτρα γης
όσο πιάνει ένα σπίτι
και ο τοίχος μιας αυλής

Παραπονεμένα λόγια
έχουν τα τραγούδια μας
γιατί τ’ άδικο το ζούμε
μέσα από την κούνια μας

The new Colossus by Emma Lazarus

Not like the brazen giant of Greek fame,

With conquering limbs astride from land to land;

Here at our sea-washed, sunset gates shall stand

A mighty woman with a torch, whose flame

Is the imprisoned lightning, and her name

Mother of Exiles. From her beacon-hand

Glows world-wide welcome; her mild eyes command

The air-bridged harbor that twin cities frame.

"Keep, ancient lands, your storied pomp!" cries she

With silent lips. "Give me your tired, your poor,

Your huddled masses yearning to breathe free,

The wretched refuse of your teeming shore.

Send these, the homeless, tempest-tost to me,

I lift my lamp beside the golden door!"

My swallow

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος 
Μουσική: Μάνος Λοΐζος 

 

Αχ χελιδόνι μου πώς να πετάξεις 
σ’ αυτόν το μαύρο τον ουρανό 
αίμα σταλάζει το δειλινό 
και πώς να κλάψεις και πώς να κλάψεις 
αχ χελιδόνι μου 

Αχ παλληκάρι μου τα τρένα φύγαν 
δεν έχει δρόμο για μισεμό 
κι όσοι μιλούσαν για λυτρωμό 
πες μου πού πήγαν πες μου που πήγαν 
αχ παλληκάρι μου 

Άχου καρδούλα μου φυλακισμένη 
δε βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς 
μόνο ο ντελάλης της αγοράς 
σε ξεκουφαίνει σε ξεκουφαίνει 
άχου καρδούλα μου 

Ach my swallow, how can you fly 
in this blackened sky? 
the sunset is dripping blood 
and how will you cry, how will you cry, 
ach my swallow… 

Ach my palikari, the trains have left, 
there is no road to leave the country, 
and those who spoke of liberation, 
tell me where they went, tell me where they went, 
ach my palikari… 

Ach my dear little heart, imprisonned, 
the sun you are awaiting does not come, 
only the town-crier in the market-place 
deafens you, he deafens you, 
ach my poor little heart… 

I ask forgiveness - Ζητώ συγνώμη

Lyrics: Giannis Miliokas
Music: Giannis Miliokas

I'll sing you a song as the water (flows)
for those who fought and they still withstand
I should had wrote this song a long time ago
therefor I humbly ask your forgiveness

In a small clinic of the neighborhood
I went for some radiographs
people I saw of an older generation
waiting for the doctor's instructions

It was quiet as if I walked into the church
and all of them were of my father's age
My old man has died a long time ago
but he had the time to enjoy three grandchildren

covertly I took a quick glance
such a misery I'd never seen
and all those forgotten old age
they must be "war disabled", I thought

One was with a missing leg..
One other had his hand tied and he was in pain
The third wore a neck collar
and another one was carrying his old lady

My mind flew to my father, again
when he was telling me Stories at night
as it is now I remember him in (inner) pain
speaking for the dead and the wounded (warriors)

And all these for my freedom...
They had experienced years of occupation and tyranny (WW2)
they were girls and beardless boys..
but they were fighting on the mountains of Albania (1941)

They had gave me a free life (freedom)
and what I was (am) I owed it to them
And they were so simple (humble) in their old age
They neither wore medals or fancy clothes (luxury)

Honest People without ego
even if during the war they had lost everything
with a smile and a little respect
all what they had pass through they could had forgot..

I felt suddenly a great shame
I bent down and I lost my words (speech)
Tears came (in my eyes) and I held myself (not to cry)
Thank god I had with me my sunglasses

I'll sing you a song as the water (flows)
for those who fought and they still fighting
I should had wrote this song a long time ago
therefor I humbly ask your forgiveness



Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν κι αντέχουνε ακόμη
θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πρώτα ταπεινά ζητώ συγγνώμη

Σε ένα ιατρείο μικρό της γειτονιάς
πήγα να βγάλω κάτι ακτινογραφίες
κι είδα ανθρώπους μιας παλιότερης γενειάς
που περιμέναν του γιατρού τις οδηγίες

Είχε ησυχία λες και μπήκα σε ιερό
κι είχανε όλοι του πατέρα μου τα χρόνια
ο γέρος μου έχει πια πεθάνει από καιρό
μα είχε προλάβει να χαρεί τρία εγγόνια

Με τρόπο έριξα μια γρήγορη ματιά
τέτοιο κατάντημα δεν είχα δει ποτέ μου
κι όλα αυτά τα ξεχασμένα γηρατειά
θα είναι σκέφτηκα ανάπηροι πολέμου

Ο ένας είχε το ένα πόδι του λειψό
άλλος το χέρι του δεμένο και πονούσε
ο τρίτος φόραγε κολάρο στο λαιμό
κι ένας άλλος την κυρά του κουβαλούσε

Ο νους μου πήγε στον πατέρα μου ξανά
τότε που μου έλεγε τα βράδια ιστορίες
σαν να είναι τώρα τον θυμάμαι να πονά
και να μιλάει για νεκρούς και τραυματίες

Κι όλοι αυτοί για την δική μου λευτεριά
έζησαν χρόνια κατοχής και τυραννίας
ήταν κορίτσια και αμούστακα παιδιά
και πολεμούσαν στα βουνά της Αλβανίας

Μου είχαν χαρίσει μια ελεύθερη ζωή
κι ότι κι αν ήμουν σε εκείνους το χρωστούσα
κι ήτανε μες τα γηρατειά τους τόσο απλοί
ούτε παράσημα φορούσαν ούτε λούσα

Πρόσωπα τίμια χωρίς εγωισμό
κι αν μες το πόλεμο τα πάντα είχαν χάσει
με ένα χαμόγελο και λίγο σεβασμό
όλα όσα τράβηξαν θα τα είχανε ξεχάσει

Ένιωσα ξάφνου μια τεράστια ντροπή
έσκυψα κάτω και είχα χάσει την μιλιά μου
μου ήρθανε δάκρυα και κρατήθηκα πολύ
και ευτυχώς που είχα μαζί μου τα γυαλιά μου

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν και πολεμούν ακόμη
θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πάλι ταπεινά ζητώ συγγνώμη

Beautiful and strange country - Όμορφη και παράξενη πατρίδα

Lyrics: Odusseas Elutis
Music: Dimitris Lagios
First version: Giorgos Ntalaras

A beautiful and strange country

like the one that luck gave me, I 've never seen

He throws the net to catch fish. he catches birds,

he sets a boat on the ground, a garden in the water,

he cries, kisses the dirt, migrates,

ends up by himself**, he becomes a man

A beautiful and strange country

like the one that luck gave me, I 've never seen

He tries to grab a stone, he throws it away

he tries to poke in it, he makes miracles

he takes a little boat, he reaches the oceans

he asks for a revolution, he asks for tyrants

A beautiful and strange country

like the one that luck gave me, I 've never seen

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Όμορφη και παράξενη πατρίδα 

ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα 

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά 

στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά 

κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται 

μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται 

Όμορφη και παράξενη πατρίδα 

ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα 

Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά 

κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα 

μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς 

ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους 

Όμορφη και παράξενη πατρίδα 

ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

In 200 BC by Constantine Cavafy

"Alexander son of Philip, and the Greeks except the Lacedaemonians--"

We can very well imagine

that they were utterly indifferent in Sparta

to this inscription. "Except the Lacedaemonians",

but naturally. The Spartans were not

to be led and ordered about

as precious servants. Besides

a panhellenic campaign without

a Spartan king as a leader

would not have appeared very important.

O, of course "except the Lacedaemonians."

This too is a stand. Understandable.

Thus, except the Lacedaemonians at Granicus;

and then at Issus; and in the final

battle, where the formidable army was swept away

that the Persians had massed at Arbela:

which had set out from Arbela for victory, and was swept away.

And out of the remarkable panhellenic campaign,

victorious, brilliant,

celebrated, glorious

as no other had ever been glorified,

the incomparable: we emerged;

a great new Greek world.

We; the Alexandrians, the Antiocheans,

the Seleucians, and the numerous

rest of the Greeks of Egypt and Syria,

and of Media, and Persia, and the many others.

With our extensive territories,

with the varied action of thoughtful adaptations.

And the Common Greek Language

we carried to the heart of Bactria, to the Indians.

As if we were to talk of Lacedaemonians now!

Στα 200 π.Χ. του Κωνσταντίνου Καβάφη

«Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Ελληνες πλην Λακεδαιμονίων --»

Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε

πως θ' αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη

για την επιγραφή αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,

μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται

για να τους οδηγούν και να τους προστάζουν

σαν πολυτίμους υπηρέτας. Αλλωστε

μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς

Σπαρτιάτη βασιλέα γι' αρχηγό

δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.

Α βεβαιότατα «πλήν Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

Ετσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·

και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική

την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός

που στ' Αρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:

που απ' τ' Αρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ' εσαρώθη.

Κι απ' την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,

την νικηφόρα, την περίλαμπρη,

την περιλάλητη, την δοξασμένη

ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,

την απαράμιλλη: βγήκαμ' εμείς·

ελληνικός καινούριος κόσμος, μεγας.

Εμείς· οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς,

οι Σελευκείς, κ' οι πολυάριθμοι

επίλοιποι Ελληνες Αιγύπτου και Συρίας,

κ' οι εν Μηδία, κ' οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.

Με τες εκτεταμένες επικράτειες,

με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.

Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά

ως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμε, ως τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

Κωνστταντίνος Π. Καβάφης (1931)

Waiting for the Barbarians by Constantine Cavafy (1864-1933)

What are we waiting for, assembled in the forum?

The barbarians are due here today.

Why isn't anything happening in the senate?

Why do the senators sit there without legislating?

Because the barbarians are coming today.

What laws can the senators make now?

Once the barbarians are here, they'll do the legislating.

Why did our emperor get up so early,

and why is he sitting at the city's main gate

on his throne, in state, wearing the crown?

Because the barbarians are coming today

and the emperor is waiting to receive their leader.

He has even prepared a scroll to give him,

replete with titles, with imposing names.

Why have our two consuls and praetors come out today

wearing their embroidered, their scarlet togas?

Why have they put on bracelets with so many amethysts,

and rings sparkling with magnificent emeralds?

Why are they carrying elegant canes

beautifully worked in silver and gold?

Because the barbarians are coming today

and things like that dazzle the barbarians.

Why don't our distinguished orators come forward as usual

to make their speeches, say what they have to say?

Because the barbarians are coming today

and they're bored by rhetoric and public speaking.

Why this sudden restlessness, this confusion?

(How serious people's faces have become.)

Why are the streets and squares emptying so rapidly,

everyone going home so lost in thought?

Because night has fallen and the barbarians have not come.

And some who have just returned from the border say

there are no barbarians any longer.

And now, what's going to happen to us without barbarians?

They were, those people, a kind of solution.

Translated by Edmund Keeley

Περιμένοντας τους Βαρβάρους του Κωνσταντίνου Καβάφη (1864 - 1933)

Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.
Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους,
οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κεριά του Κωνσταντίνου Καβάφη

Του μέλλοντος οι μέρες στέκονται μπροστά μας
σαν μια σειρά κεράκια αναμένα
χρυσά,ζεστά και ζωηρά κεράκια

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν
μιά θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων
τα πιο κοντά βγάζουν καπνό ακόμη
κρύα κεριά,λιωμένα και κυρτά

Δεν θέλω να τα βλέπω
με λυπεί η μορφή των
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι
εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν

Candles

 The days of our future stand in front of us
like a row of little lit candles --
golden, warm, and lively little candles.

The days past remain behind us,
a mournful line of extinguished candles;
the ones nearest are still smoking,
cold candles, melted, and bent.

I do not want to look at them; their form saddens me,
and it saddens me to recall their first light.
I look ahead at my lit candles.

I do not want to turn back, lest I see and shudder
at how fast the dark line lengthens,
at how fast the extinguished candles multiply.

Ιθάκη - Ithaka

Σαν βγεις στο πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δε θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους.
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγματείες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά.
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στο νου σου να 'χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν'ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει.
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δε θα 'βγαινες στον δρόμο.
Αλλά δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Ithaka
When you set out on your journey to Ithaca,
pray that the road is long,
full of adventure, full of knowledge.
The Lestrygonians and the Cyclops,
the angry Poseidon -- do not fear them:
You will never find such as these on your path,
if your thoughts remain lofty, if a fine
emotion touches your spirit and your body.
The Lestrygonians and the Cyclops,
the fierce Poseidon you will never encounter,
if you do not carry them within your soul,
if your soul does not set them up before you.

Pray that the road is long.
That the summer mornings are many, when,
with such pleasure, with such joy
you will enter ports seen for the first time;
stop at Phoenician markets,
and purchase fine merchandise,
mother-of-pearl and coral, amber and ebony,
and sensual perfumes of all kinds,
as many sensual perfumes as you can;
visit many Egyptian cities,
to learn and learn from scholars.

Always keep Ithaca in your mind.
To arrive there is your ultimate goal.
But do not hurry the voyage at all.
It is better to let it last for many years;
and to anchor at the island when you are old,
rich with all you have gained on the way,
not expecting that Ithaca will offer you riches.

Ithaca has given you the beautiful voyage.
Without her you would have never set out on the road.
She has nothing more to give you.

And if you find her poor, Ithaca has not deceived you.
Wise as you have become, with so much experience,
you must already have understood what Ithacas mean

Ο βράχος και το κύμα

του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη

Στο συμβολισμό του ποιήματος, βράχος είναι
ο κατακτητής Τούρκος και κύμα ο υπόδουλος Ελληνισμός.

"Μέριασε βράχε να διαβώ!" το κύμα ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γυαλού θολό, μελανιασμένο.
Μέριασε, μες στα στήθη μου, που 'σαν νεκρά και κρύα,
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.

Αφρούς δεν έχω γι' άρματα, κούφια βοή γι' αντάρα,
έχω ποτάμι αίματα, με θέριεψε η κατάρα
του κόσμου, που βαρέθηκε, του κόσμου, που 'πε τώρα,
βράχε, θα πέσης, έφτασεν η φοβερή σου ώρα!

Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο
και σω 'γλυφα και σω 'πλενα τα πόδια δουλωμένο,
περήφανα μ' εκύτταζες και φώναζες του κόσμου
να δει την καταφρόνεση, που πάθαινε ο αφρός μου.

Κι αντίς εγώ κρυφά κρυφά, εκεί που σ' εφιλούσα
μέρα και νύχτα σ' έσκαφτα, τη σάρκα σου εδαγκούσα
και την πληγή που σ' άνοιγα, το λάκκο που 'θε κάμω
με φύκη τον επλάκωνα, τον έκρυβα στην άμμο.

Σκύψε να ιδής τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη,
τα θέμελα σου τα 'φαγα, σ' έκαμα κουφολίθι.
Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι
θα σε πατήση στο λαιμό... Εξύπνησα λιοντάρι!