Hammersmith by the river #mdella #londonlife #london #lovelondon

@mariadellaporta

Hammersmith - by the river ##mdella ##londonlife ##london ##lovelondon

♬ Classical Music - Classical Music

Annabel vs the Internet by Annabel Port

Annabel vs the Internet: The time I infiltrated Google HQ and other adventures by Annabel Port
My rating: 1 of 5 stars

#Readathon2020 - eBooks

My Readathon 2020 so far

What absolute drivel! I know the author thinks she is hilarious but really she is just annoying. The premise of the book is interesting enough but the execution is awful. Why did I read it then? Well, I started it and I thought it would get better. Also, I have a book challenge to finish and have I mentioned I was hoping it would get better. I was wrong. Maybe I read it all at once. Maybe if I read only one challenge at the time it would feel different. Or maybe it simply sucks. Do not waste your time on this book. Read something else.

Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ

Get your copy from Amazon!

View all my reviews

Britain’s bookshops reopen

They face a fight for survival. They’re used to that

At first, they are tentative. Hovering about the door of the bookshop in the Suffolk town of Aldeburgh, they wait to be invited in. “Can I look at the cards?” a woman whispers, as if enquiring about contraband. A man spends several minutes forensically scrubbing his hands with sanitiser gel before wrestling on a pair of latex gloves. “I’m going to have to buy something now,” he quips. But once inside, the customers pootle absent-mindedly with no regard for the marked-out route, hunting for that paperback they heard about on the radio, something for the grandkids or just a bloody good yarn. Mary James, who owns the shop with her husband John, smiles indulgently. “People are finding the one-way system quite challenging,” she concedes.

England’s high streets, which were closed for nearly three months, are slowly returning to life. Bookshops and other stores deemed “non-essential” were permitted to reopen on June 15th. Almost all branches of Waterstones, a big chain, did so. Roughly half of England’s several hundred independent booksellers—including the Aldeburgh Bookshop—opened straight away. A steady flow of customers are returning. “It’s not like Primark,” Mrs James tells a customer over the phone, alluding to pictures of snaking queues outside a clothing retailer. “But there are people.”

That is welcome after a nervy start to the year for bookshops, which hardly make bumper profits even in boom years. The Jameses are typical: they furloughed their “four-and-a-half” employees at the start of lockdown and dispatched mail orders themselves. Like many such shops, they expect to scrape through, but will keep a tight rein on spending for some time. James Daunt, who runs Waterstones, is also taking a cautious approach. In the first two days of trading, sales at the Crouch End branch were up year-on-year but were down by 80% at Hatchards, a posh shop owned by Waterstones in central London. Mr Daunt thinks that customers are keen to return to their local high street but are wary of travelling to city-centre branches.

Bookshops are used to existential crises. They got a head start in learning to compete with Amazon, which challenged booksellers before taking on the rest of the high street. “We’ve had 25 years of practice,” says Meryl Halls of the Booksellers Association, a trade group. “We’re battle-hardened. Some retailers are just going into that firestorm now.” The number of independent bookshops in Britain plummeted from 1,894 in 1995 to 867 in 2016. But in recent years more have been opening than closing; smart owners are tempting back customers with events, book groups and cafés. “I don’t think anybody has fallen out of love with Amazon,” says Mr Daunt. “The pressure was so extreme they’ve had to improve themselves. Good independents have become exceptionally good.”

Mr Daunt points to another advantage that booksellers have over other retailers: “We’re very fortunate that we’ve got something people want.” Clothes shops that closed in March are sitting on stockpiles of this season’s fashions that will soon be old hat. But books hardly age. And bookshops provide a sense of community and serendipity that cannot be replicated online. Shoppers in Aldeburgh who come in for Jeffrey Archer’s or Lee Child’s latest novel might go out with “The British Herring Industry: The Steam Drifter Years 1900-1960”.

Some come in on a mission (“I know what I want: ‘The Salt Path’”). But, for most, browsing is the point. One woman picks up a large haul, including the latest title for the local book group. “We had one very unsatisfactory Zoom meeting because everybody in the club likes to talk at once,” she says. They now meet outdoors. Your correspondent, who pledged to spend lockdown working through a backlog of unread doorstoppers, comes out with four novels (two of them recommendations) and a wallet £51 ($64) lighter. Perhaps they should have stayed shut after all.

Originally posted at The Economist

London Street Planner
by MDella

How to deconstruct racism, one headline at a time | Baratunde Thurston

Δεν είναι όλοι οι άντρες έτσι απο @tauriel10890802 @vorillaz #Τοπαλουδη

Θα ξαναπω κάτι. Δεν κατηγορεί κανείς όλους τους άνδρες ως εν δυνάμει εγκληματίες. Έχουμε εκατοντάδες παραδείγματα υπέροχης και αξιοπρεπούς συμπεριφοράς από άντρες στη ζωή μας. Έχουμε φίλους αγαπημένους, πατεράδες, αδελφούς, γκόμενους που ήταν άψογοι και πριν και μετά τη σχέση.

— Minerva (@tauriel10890802) May 15, 2020

Θα ξαναπω κάτι. Δεν κατηγορεί κανείς όλους τους άνδρες ως εν δυνάμει εγκληματίες. Έχουμε εκατοντάδες παραδείγματα υπέροχης και αξιοπρεπούς συμπεριφοράς από άντρες στη ζωή μας. Έχουμε φίλους αγαπημένους, πατεράδες, αδελφούς, γκόμενους που ήταν άψογοι και πριν και μετά τη σχέση.

Η συζήτηση που έχει ξαναανοίξει είναι για να αναδειχτεί ένα κοινωνικό φαινόμενο. Δεν υπάρχει τσουβάλιασμα. Υπάρχει ανάγκη όμως να αναγνωριστεί η έκταση του φαινομένου που οι άντρες συχνά αγνοούν. Το λεωφορείο, το τρένο, το πάρκο είναι διαφορετική εμπειρία εάν είσαι γυναίκα.

Το φαινόμενο της παρενόχλησης/βιας/εμφυλης βίας κλπ περιλαμβάνει

1. Την ατιμωρησία: αστυνομία που δεν κάνει κάτι και ενεργά σε αποτρέπει από καταγγελία, δικαστήρια που δεν προστατεύουν το θύμα
2. Ανοχή από άντρες και γυναίκες. Έλα μωρε τι σου έκανε, καλά και εσύ έκατσες; Mηπως σου άρεσε; και γιατί είχες πιει, τι φορούσες.
3. Αντικειμενοποίηση και κτητικότητα. Σκεφτείτε μόνο πως αυτομάτως αλλάζει η συμπεριφορά στο πέσιμο όταν μια κοπέλα συνοδεύεται. Η παρουσία ενός φίλου ή συζύγου εκμαιεύει περισσότερο σεβασμό από ότι η ίδια από μόνη της.

Για αυτό λοιπόν οι φοιτήτριες βάζουν και όνομα αγοριού στο κουδούνι. Ή παραγγέλνουν για δύο ενώ είναι μόνες. Για αυτό πολλές γυναίκες αποφεύγουν να πουν ότι χώρισαν. Επειδή πολλοί άντρες αλλάζουν συμπεριφορά όταν υπάρχει ή δεν υπάρχει άλλος άντρας στην εικόνα.

Αυτά λοιπόν που δεν έχετε δει εσείς οι άντρες που αισθάνεστε παρεξηγημένοι, δεν τα έχετε δει γιατί γίνονται όταν δεν κοιτάτε, όταν λείπετε, όταν δεν υπάρχετε. Αυτοί που τα κάνουν έχουν άλλη συμπεριφορά όταν είστε εκεί και άλλη όταν δεν είστε. Άλλα δεν σημαίνει οτι δεν γίνονται.

Καμία επίθεση σε εσάς. Σας θέλουμε συμμάχους. Και να επαγρυπνείτε. Και να πέρνετε θέση. Στη δουλειά, στο πανεπιστήμιο, στην οικογένεια. Ένας απλός κανόνας να θυμάται κανείς είναι η ισορροπία της δύναμης. Εάν υπάρχει διαφορά στη σχετική δύναμη (λόγω θέσης/εργασίας/αριθμού ατόμων)

Πάρτε το μέρος του ατόμου στη δυσχερέστερη θέση. Σε όλα τα θέματα, όχι μόνο σε αυτο,

Με αφορμή την καταδίκη των 2 σκουπιδιών για τον βιασμό και την γυναικοκτονια της Ελένης #Τοπαλουδη βγήκαν πάλι από την τρύπα τους τα alpha males να κραυγάσουν «Ναι, αλλά δεν είμαστε όλοι έτσι». Αδερφέ σορρυ αν στο χαλάω αλλά είμαστε όλοι έτσι, εν δυνάμει βιαστές και σεξιστες. 1/9

— vorillaz (@vorillaz) May 15, 2020

Με αφορμή την καταδίκη των 2 σκουπιδιών για τον βιασμό και την γυναικοκτονια της Ελένης #Τοπαλουδη βγήκαν πάλι από την τρύπα τους τα alpha males να κραυγάσουν «Ναι, αλλά δεν είμαστε όλοι έτσι». Αδερφέ σορρυ αν στο χαλάω αλλά είμαστε όλοι έτσι, εν δυνάμει βιαστές και σεξιστες.

Οσο ανεχόμαστε τα πρωτοσέλιδα της Espresso για δολοφονίες πάθους και τη σωματεμπορία στο Μεταξουργείο. Όσο η συνάδερφος μας σκέφτεται διπλα τι θα φορέσει στη δουλειά και παίρνει τα μισά λεφτά από εμάς.

Όσο κοπέλες στριμώχνονται στα ΜΜΜ να μην της χουφτώσουν, τραβάνε τη φούστα τους και τρέχουν από το ταξί στη πόρτα. Όσο μετράμε συνεχώς πτώματα συζύγων, συντρόφων  και αδερφών, πάντα από πάθος και έρωτα.

Όσο δεν μαθαίνουμε στα μούλικα μας πως αν απλώσουν το ξερό τους θα τους το κόψουμε και πως το «όχι» σημαίνει αυτό ακριβώς ΟΧΙ.

Όσο ανεχόμαστε να ξανά βιάζουν και να ξανά σκοτώνουν μέσα στις δικαστικές αίθουσες τα θύματα και τις οικογένειες τους για το τι φορούσαν, που πήγαιναν ή δεν είχαν σύντροφο.

Όσο αποδεχόμαστε πως τα τρανς άτομα πρέπει να βιοπορίζονται αποκλειστικά από τη πορνεία. Όσο ακούμε κάθε γυναίκα του κύκλου μας να διηγείται το ίδιο μοτίβο, την ίδια τραυματική εμπειρία.

Όσο ο Λοβερδος κυκλοφορεί ακόμα στο κοινοβούλιο ενώ κρέμαγε άρρωστες γυναίκες στα μανταλάκια για λίγες ψήφους.

Ο βιαστής είμαι εγώ, είσαι εσύ, το αφεντικό στη δουλειά, ο πατέρας μου, ο κολλητός μου και ο αδερφός μου. Η κάθε Ελένη, ο κάθε Ζακ, ο κάθε Γιακουμάκης και η Κατερίνα Γκουλιωνη βρίσκονταν απέναντι μας.

Για αυτό καλό είμαι να το βουλώνεις, γιατί το βάρος να σκοτώνουμε και να βιάζουμε ξανά και ξανά δεν το φέρουμε όλοι αβασάνιστα.